تلویزیون ما به راستی احمقانه ترین شیوه را در برخورد با مردم برگزیده است. این روزها ساعتی تماشای تلویزیون کافی است تا بفهمیم مردم، تنها زمانی برای مسئولین این رسانه ارزشمند هستند که نیاز به حضورشان در صحنه احساس شود و لا غیر. در روزهایی که انتخابات یا راهپیمایی و از این قبیل برنامه ها در پیش باشد تلویزیون مهربانانه، جوانان را با پوشش مطابق مد روزشان نشان می دهد. در حالی که همین جوانها که این گونه مقابل دوربین های تلویزیونی بر حق دستیابی ایران به انرژی هسته ای و دیگر مسایل خوشایند نظام تاکید می کنند، در مواقع عادی از سوی این رسانه به هیچ انگاشته می شوند. تلویزیون هرگاه بخواهد مردم را طرفدار جمهوری اسلامی و جمهوری اسلامی را حکومتی مردمی معرفی کند، حتی از پخش نمای کلوز آپ بانوی بد حجاب ایرانی که با آرایش غلیظ از لزوم شرکت مردم در راهپیمایی حرف می زند ابایی ندارد. اما همین مردم، همین جوانها و همین زنان در دیگر اوقات سال از سوی رسانه به اصطلاح ملی هیچ انگاشته می شوند. پخش اخباری که مردم دوست دارند بشنوند زیر هجوم خبرهایی که برای دولت تبلیغ می کنند فراموش می شود. موسیقی مورد علاقه جوانان به هیچ عنوان پخش نمی شود و ... و همه چیز در فضایی آکنده از ریا، چاپلوسی و دروغ ادامه می یابد تا وقتی دیگر که مگر احتیاجی به حضور من و تو باشد. آن وقت است که سراغمان می آیند تا با صورت آرایش کرده و مانتوی کوتاه، با موی میکروبی و ریش گانزی از لزوم کوبیدن مشت محکم به دهن استکبار جهانی حرف بزنیم. این روزها مردم، ما بودیم. من و تو.