دیروز اختتامیه جشنواره موسیقی موقام یادواره علی سلیمی در اردبیل بود و هوووووم...! ننویسم لذتش در همان اعماق می‌ماند. این‌طوری بهتر است!

پ.ن: بعد از هر کنسرتی این فکر مثل خوره می‌افتد به جانم که اگر شب اول قبری، روز قیامتی یکی از سوال‌هایشان این باشد که چه سازی بلدی چه گلی به سرم بگیرم!

ـ یه استکون‌م شیکوندیم دایی؛ اون‌م حساب کن.
ـ تو قهوه‌خونه استکون می‌شکنه پسر؛ بپا دل نشکنی.

محرم بود و اردبیل همه‌جاش پرچم سیاه. مام که محض محرم، عرق مرق‌و تعطیل کرده بودیم و پکر. با موتور از شلوغی پیاده‌رو داشتیم رد می‌شدیم که خوردیم به یکی‌و ولو شدیم رو زمین. طرف آخ نگفت. گفتیم شرمنده آبجی، حواسم نبود! لامصب لب نزد. گفتیم آخر مرامه. سرمون‌و که بالا کردیم حالمون گرفته شد. خورده بودیم به تیر برق. دورش پرچم سیاه کشیده بودن!

تو کوچه‌مون یکی هست فاضله اسمش. پدرسگ یک لافایی میزنه بیا و ببین. اون روز تو قهوه‌خونه می‌گفت رفتیم قمار، ۳۰ ملیون بردیم همش ۵۰ تومنی! چند روزه داریم می‌شمریم تموم نکردیم. قسمم می‌خوره دیوث به چی؟ می‌گه جون مادرت! اخه یکی نیس بگه تخم سگ اون چه گناهی کرده که ۲۸ ساله بی سایه پدر داره تر و خشکمون می‌کنه.

خواستم قسمش بدم گفتم فاضل مکه رفتی؟ گفت آره. گفتم کی؟ چطوری؟ گفت پارسال خونه پدرخانمم بودم تهران، یه اتوبوس داشتن می‌رفتن مکه، جا خالی داشتن منم پریدم بالا رفتم باهاشون. کم آوردم!

پیاده می‌رفتم
میان کوچه و بازار شهر می‌گشتم
... صفای زیر گذر، قهوه‌خانه و قلیان
صدای همهمه‌ی زندگی
صدای وجود
...

پ.ن: شاید "صدا"ی شعر مشیری تو عکس شنیده نشه، ولی "وجود"ش داره داد می‌زنه!

" فوتبال به یک دلیل به عنوان ورزشی زیبا شناخته می‌شود و آن این‌که آن را قهرمانانی جوان در اوج تناسب اندام بازی می‌کنند. در یورو ۲۰۰۸ ستارگان فوتبال اروپا برای نشان دادن تناسب اندامشان از هر فرصتی برای درآوردن لباس خود استفاده می‌کنند."

این لید مطلب کوتاهی است که اشپیگل آنلاین برای ۱۸ عکس بدون لباس از ستارگان یورو ۲۰۰۸ نوشته است. عکس‌ها را اینجا ببینید.

امشب ترکیه در یک نبرد تاریخ‌ساز با آلمان بازی می‌کند. نمی‌دانم داستان از چه قرار است که تقریباْ همه همشهریها و ترک‌هایی که دیده‌ام طرفدار ترکیه‌اند. بعضی‌ها حتی طوری ترکیه را دوست دارند و برای‌شان سر و دست می‌شکنند که اگر کسی نداند فکر می‌کند ایران به صورت مهمان ویژه در euro 2008 شرکت کرده و تا این مرحله بالا آمده! البته همه شیرینی تماشای فوتبال در طرفداری از یک تیم خاص است و کلم بودن مزخرف‌ترین کار ممکن؛ اما به نظرم وضعیت طرفداری از ترکیه در منطقه آذربایجان وارد فاز تعصبات قومی شده. حرکت آن مرد تبریزی در قهوه‌خانه هیچوقت یادم نمی‌رود که در عالم مستی و وقتی پس از گل کرواسی به حال گریه افتاده بود، با گل مساوی ترک‌ها به روی میز پرید و شروع به رقصیدن کرد! خودم هم البته دوست داشتم ترکیه ببرد. اما درک شور و حال آن مرد میانسال کمی برایم سخت است. کسی می‌داند آن‌چه که ما را به ترک‌‌ها وصل می‌کند ـ دقیقاْ ـ چیست؟ دوست دارم آیدین هم به این سوال پاسخ دهد.