تبليغاتX
وقت‌کُشی
وقت‌کُشی
==================== Main Column ==================== -->

بکشید پایین لطفاً! *
یکشنبه 17 خرداد1388
۱. دوست دارم بدانم آیا این همه تماشاگر صحنه انتخابات و مناظره‌ها از دیدنش لذت می‌برند واقعاً؟ یعنی واقعاًها! ملت از دیدن این همه، اعصاب‌شان به هم نمی‌ریزد؟ البته در این که این حجم از اطلاعات و افشاگری‌ها بعد از تحمل چندین سال انحصار و اختناقِ خبری، جذاب است شکی نیست. اما آیا این به معنای سیاست زدگی جامعه نیست؟ آیا لازم است که بیشتر از دو سوم جمعیت یک کشور پای یک مناظره انتخاباتی بنشینند؟ من که فکر می‌کنم بله، لازم است؛ اما برای همین یک بار. امیدوارم این دوره، آخرین دوره‌ای باشد که سیاست تا این حد عمومی و همگانی و هرجایی می‌شود. آرزو می‌کنم یک روزی در این کشور بساط دوچیز برچیده شود: سیاست‌مداران عوام فریب و  عوام سیاست‌باز.

۲. امیدوارم حرکت انتحاری پخش مناظره‌ها از تلویزیون همان‌طور که دارد ظرفیت مردم را برای دانستن بالا می‌برد، ظرفیت نظام را هم برای شفافیت بالا ببرد. هزینه تحمل شبکه‌های خصوصی خیلی کم‌تر از هزینه این‌چنین ترکیدن‌های دیگ زودپز اطلاعات است. چند سوپاپ بزرگ‌ روی این دیگ سوار کنید. ضرر نمی‌کنید.

۳. بدون شک برنده مناظره امشب کروبی و احمدی‌نژاد، موسوی بود چون عیار خویشتنداری و متانتش مشخص شد. کروبی در مقابل امپراتوری دروغ کم آورد و فکر می‌کنم اگر اجازه بدهد عقلای اطرافش برایش تصمیم بگیرند پس از مناظره‌ها، به نفع موسوی کناره‌گیری خواهد کرد. اما اسم زهرا بنی‌یعقوب را خوب جایی آورد. دستش درد نکند.

۴. تیم ملی امروز مساوی کرد و باز هم امیدمان برای صعود کم‌تر شد. یادش به خیر روزهایی که همه از فوتبال حرف می‌زدیم.

* شرح تیتر: فتیله سیاست را عرض می‌کنم!

ارسال به بالاترین + 2:39